10 febrero 2009

profundidade de campo


"... E prego por ti, para que nas noites
das idades da vida, cando todo
teñas dado por perdido ou sequera
aprendeses a abrazar o teu corpo malferido,
as túas cadeiras estreitas e cativa estatura,
a túa tenra covardía, os teus intres de pánico,
con todo o que foi teu vaias ficando adormecido
e entón, xusto daquela,

non te lembres de min".

Yolanda Castaño

Etiquetas: ,

1 Comments:

Blogger Enrique Castro said...

ah...vexo que gustache Bonaval.

:-)

A mim tamén...lastima que non poida estar agora mesmo na miña casa.

Cousas, xente, sonos perdidos. Moitas lembranzas e moito dor, tristeza de estar lonxe.

Unha aperta

5:46 p. m.  

Publicar un comentario

<< Home